گردشگری پایدار

گردشگری پایدار را نمی توان جدا از مفهوم توسعه پایدار دانست ، گردشگری فقط بخشی از توسعه است . بنابراین مفهوم توسعه پایدار در بخش گردشگری در قالب همان مفاهیم توسعه پایدار ، اقتصاد کلان قابل تبیین است . توریسم پایدار بر ضرورت و استفاده و توسعه منابع گردشگری در یک راه سالم تأکید می کند و نیز همزمان تمهیداتی ایجاد می کند که منابع برای استفاده نسل های آینده باقی بماند .

توریسم پایدار علاوه بر حفظ ضوابط محیط زیست به عدالت اجتماعی و ماندگاری اقتصادی در دراز مدت نیز توجه دارد . هدف توسعه توریسم پایدار ، توسعه کلی همه بخش های نظام گردشگری در سیاست های توسعه کلان اقتصادی ، طرح های منطقه ای و ناحیه ای و خط و مشی های مربوط به حفظ میراث فرهنگی مردم ضرورت دارد . ( ارمغان ، 1386 : ص 122 )

شاخص های گردشگری پایدار

  • جهانگردی باید به شیوه ای پایدار و باثبات برنامه ریزی شود و به گونه ای که سیستم اقتصادی ، منابع طبیعی و محیطی جامعه مورد حمایت قرار گیرد .
  • در اجرای برنامه ها باید مساوات و عدالت در تقسیم درآمد بین جامعه میزبان و دست اندرکاران این صنعت برقرار شود .
  • پژوهش ها درباره ماهیت جهانگردی باید در اختیار عموم و افراد جامه قرار گیرد .
  • در توسعه جهانگردی باید بین شرایط اجتماعی ، طبیعی و اقتصادی با جهانگردی رابطه معقول وجود داشته باشد .
  • سازمان ها و نهادها ، شرکت ها و گروه ها باید به اصول اخلاقی پایبند باشند و برای محیط و جامعه میزبان و فرهنگ آن و نیز برای شیوه های رهبری جامعه ارزش قائل باشند . ( شجاعی ، 1386 : 81 )

اهداف گردشگری پایدار

  • بهبود کیفیت زندگی جامعه میزبان .
  • رعایت برابری و مساوات بین دو نسل در درون یک نسل .
  • حفظ کیفیت محیط زیست از طریق حفظ سیستم زیست محیطی .
  • حفظ یکپارچگی و انسجام فرهنگی و همبستگی بین جوامع .
  • ایجاد تسهیلات و امکانات به گونه ای که دیدار کنندگان بتوانند تجربه کسب کنند . ( ارمغان ، 1386 : 144 )

یک روش اساسی برای دستیابی به توسعه پایدار ، شیوه برنامه ریزی زیست محیطی است . این شیوه مستلزم آن است که کلیه عناصر محیط زیست با دقت مورد بررسی و تجزیه و تحلیل واقع شده و در تعیین مناسب ترین نوع و محل توسعه فعالیت توریستی مد نظر قرار گیرد . ( رنجبریان ، 1379 : 104 )

گردشگری شهری

از سال 1980 گردشگری شهری وارد چرخه صنعت توریسم جهان شد بطوریکه امروزه این نوع گردشگری برای بسیاری از مدیران و مسئولان شهری بصورت یک امر اقتصادی و نمادین و با اهمیت درآمده است که مستلزم ارزیابی صحنه رقابت ، تعریف و تعیین اهداف و ایجاد ساختار مدیریتی مناسب و تجارتی کردن فرآورده های شهری است . ( دیناری ، 1384 : 102 )

شهر پایه و اساس توسعه گردشگری در کشورهای پیشرو در صنعت گردشگری می باشد . بسیاری از شهرها در صددند تا از ویژگی های و امکانات خاص شهر خود سود برده و از مزایای جلب توریست برای توسعه پایدار بهره گیرند . طراحی شهری بحث مهمی در گردشگری شهری می باشد که می تواند به توسعه پایدار شهر و گردشگری آن در دراز مدت تأثیر بسزایی بگذراد . ( هدمن ، 1384 : 49 )

جان اوری از جامعه شناسان شهر معتقد است توریست به دنبال زرق و برق است اما مک کارن مخالف شهر و گردشگری می گوید چشم توریست به دنبال قدمت و تاریخ است ، بنابراین ارتقای محل توریست در صنعت توریسم یعنی تاریخی کردن محل ، لذا نقاط توریستی باید کوچک باشد ، شهرهای بزرگ نمی توانند جذاب باشند .

وی معتقد است که شهرهای بزرگ معمولی اند ، زندگی روزمره دارند ، گرانند ، جنگل وارند ، روابط غیرشخصی دارند ، کثیف و غیر دوستانه اند . ( ریتزر ، 1379 : ص 84 )

دسته بندی : گردشگری در ایران